cine σβούρα Πρόγραμμα προβολών Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου

Πρόγραμμα προβολών Νοέμβριος/Δεκέμβριος 2017

Νοέμβρης

Τετάρτη   1/11: Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν -Α. Ταρκόφσκι

Τετάρτη  15/11: Το ξυπόλυτο τάγμα –  Γκρέγκ Τάλας

Τετάρτη  29/11: Κλέφτης ποδηλάτων –Βιτόριο ντε Σίκα

Δεκέμβρης

Τετάρτη   6/12: Ταξίδι στα Κύθηρα – Θ. Αγγελόπουλος

Τετάρτη  13/12: Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ – Κεν Λόουτς

Τετάρτη  20/12: Ο Ψύλλος – Δ. Σπύρου

Νοέμβρης:

1.Τα Παιδικά Χρόνια του Ιβάν – Ivanovo Detstvo

Σινεφίλ 1962 | Α/Μ | Διάρκεια: 95′ 

Σοβιετική ταινία, σκηνοθεσία Αντρέι Ταρκόφσκι με τους: Νικολάι ΜπουρΛίαγιεφ, Στέπαν Κριλόφ, Βαλεντίν Ζούμπκοφ

Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο 12χρονος Ιβάν, ο οποίος έχει χάσει την οικογένειά του, κατατάσσεται στο στρατό και αναλαμβάνει αποστολές ως ανιχνευτής. Λυρικό αντιπολεμικό δράμα σπάνιας πλαστικότητας και συγκίνησης, σκηνοθετικό ντεμπούτο του οραματικού Αντρέι Ταρκόφσκι. Χρυσό Λιοντάρι στο φεστιβάλ Βενετίας για ένα σκηνοθέτη που με την τόλμη του θ’ αλλάξει ολόκληρο το μεταπολεμικό σινεμά. Ανάμεσα στις πολεμικές σκηνές παρεμβάλλονται ονειρικές σεκάνς, αποκαλυπτικές για τον αληθινό χαρακτήρα του παιδιού, απίστευτης τελειότητας σε πλάνα και σουρεαλιστική έμπνευση. Εισβάλλοντας, με αυτό τον τρόπο, το φως μέσα στο σκοτάδι, ο δημιουργός μας δίνει την εναλλακτική της κόλασης, το τι θα μπορούσε να έχει ο άνθρωπος αν αποστερούνταν τον πόλεμο. Και με αδυναμία στο νερό, όλα τα στοιχεία της φύσης πρωταγωνιστούν… Ο ουρανός έχει άλλοτε έναν καυτό ήλιο κι άλλοτε μία συννεφιασμένη καταχνιά. Φωτιές πετάγονται συνεχώς και σπάζουν τη γαλήνη του αέρα. Η γη, που στα όνειρα είναι ευλογημένη και καταπράσινη, είναι ξερή και νεκρή. Το νερό μπορεί να είναι μία θάλασσα έτοιμη για να παίξεις και ένας τόπος συνάντησης με το θάνατο.

2.Το ξυπόλυτο τάγμα

Κοινωνική 1953 | Α/Μ | Διάρκεια: 93′

Ελληνική ταινία, σκηνοθεσία Γκρεγκ Τάλας με τους: Μαρία Κωστή, Νίκος Φέρμας, Αντώνης Βούλγαρης

Το Ξυπόλητο τάγμα είναι η αληθινή ιστορία 160 παιδιών, που η δράση τους πήρε διαστάσεις μύθου όταν διώχτηκαν από τα ορφανοτροφεία της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί κατακτητές στα χρόνια της κατοχής του B’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα παιδιά μεταβάλλονται σ’ ένα είδος καλόκαρδης ηρωικής συμμορίας, που κλέβει από τους Γερμανούς και του μαυραγορίτες για να συντηρεί τα μέλη της κι όσους μπορεί από τον κόσμο γύρω της. Επίσης, πέρα από την αρωγή που παρείχαν στο κόσμο, κατάφερναν με την εξυπνάδα και το κουράγιο τους να βοηθούν την Αντίσταση, βρίσκοντας τρόπους να φυγαδεύουν στη Μέση Ανατολή Έλληνες, Αμερικάνους και Εγγλέζους αξιωματικούς, με σκοπό να ενωθούν με τους εκεί συμμαχικούς στρατούς. Ένα από τα ελάχιστα δείγματα ελληνικού νεορεαλισμού. Υποψήφιο για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας 1954. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, ένα από τα λιγοστά δείγματα ελληνικού νεορεαλισμού, με ερασιτέχνες ηθοποιούς και γυρίσματα σε φυσικούς χώρους. Δεν υποκύπτει στην εύκολη συγκίνηση, προδίδει ευστροφία στην κινηματογράφηση και έχει να επιδείξει ακόμη και σήμερα εντυπωσιακές σεκάνς.

3. Κλέφτης Ποδηλάτων- Ladri Di Biciclette

Σινεφίλ 1948 | Α/Μ | Διάρκεια: 90′

Ιταλική ταινία, σκηνοθεσία Βιτόριο ντε Σίκα με τους: Έντσο Σαγιόλα, Λαμπέρτο Ματζιοράνι, Λιανέλα Καρέλ

Η ταινία ξεκινάει σε μια αλάνα, όπου ένα γεμάτο αγωνία τσούρμο ανέργων περιμένει να ακούσει ένα καλό νέο από τον υπεύθυνο του γραφείου εύρεσης εργασίας. Η τύχη χαμογελά στον  Αντόνιο Ρίτσι, που επιλέχθηκε από το δήμο της Ρώμης να εργαστεί ως αφισοκολλητής. Η δουλειάόμως απαιτεί ποδήλατο και ο Ρίτσι δεν έχει πια, το έχει δώσει ενέχυρο. Έτσι, θα πει ψέματα, θα πάρει τη δουλειά και μαζί μια ωραία στολή. Η γυναίκα του δίνει ενέχυρο τα σεντόνια της προίκας της και το ποδήλατο επιστρέφει στην οικογένεια. Πριν ξημερώσει οι αφισοκολλητές ξεχύνονται στους δρόμους. Την ώρα όμως που ανεβασμένος στη σκάλα του κολλά ευτυχισμένος μια αφίσα, κάποιοι του κλέβουν το ποδήλατο. Ο θεατής ακολουθεί τον Ρίτσι και με το μικρό του γιο στις ατέρμονες περιπλανήσεις τους στις υπαίθριες αγορές, στα συσσίτια της εκκλησίας, στις φτωχογειτονιές, στη δυστυχία… Η ταινία μέχρι σήμερα θεωρείται από τις κορυφαίες του Ιταλικού Νεορεαλισμού. Βασίζεται σε ένα απλό σενάριο, από την ομώνυμη νουβέλα του Λουίτζι Μπαρτολίνι, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ο σκηνοθέτης, με την κάμερα του καταγράφει την Ιταλία μετά τα συντρίμμια που άφησε πίσω του ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι ο «Κλέφτης Ποδηλάτων» άλλαξε τη ροή της κινηματογραφικής τέχνης.

Δεκέμβρης:

4.Ταξίδι στα Κύθηρα

Σινεφίλ 1984 | Έγχρ. | Διάρκεια: 138′

Ελληνική ταινία, σκηνοθεσία Θόδωρος Αγγελόπουλος με τους: Μάνο Κατράκη, Μαίρη Χρονοπούλου, Τζούλιο Μπρότζι, Ντόρα Βολανάκη

Ένας πολιτικός πρόσφυγας επιστρέφει μετά από 32 χρόνια εξορίας στην πατρίδα, αλλά συνεχίζει να νιώθει ξένος. Ένας σκηνοθέτης του κινηματογράφου, κουρασμένος από τις μυθοπλασίες, αναζητά μια ιστορία ουσιαστική και προσκολλάται στον Σπύρο, έναν γέρο που πουλάει λεβάντες στο δρόμο, έναν πρώην κομμουνιστή, εξόριστο στην Τασκένδη, που έχει επιστρέψει στην πατρίδα μετά από 32 χρόνια εξορία. Στο χωριό του, που το είχε υπερασπιστεί κατά τη διάρκεια του πολέμου, γίνεται μάρτυρας ενός ξεπουλήματος της γης και των ιδεών και προσπαθεί να το αποτρέψει. Αλλά δεν μπορεί να συμπλεύσει με την πραγματικότητα που συναντά. Μόνο η γυναίκα του, πιστή και υπομονετική, τον ακολουθεί μέχρι το τέλος – μέχρι το τελευταίο του ταξίδι. Η ταινία πραγματεύεται τον τόπο και τον τρόπο επιστροφής του ξεριζωμένου ανθρώπου που αναζητά την ταυτότητα και τις προοπτικές του, που εξακολουθεί να πιστεύει στην Ουτοπία και να διερωτάται γι’ αυτήν. Η επιστροφή στην πατρίδα είναι δύσκολη. Στον τόπο του έρχεται αντιμέτωπος με τις μνήμες του, τους αντίπαλους και τους φίλους, τους νεκρούς και τους ζωντανούς, τις προσδοκίες και τις ματαιώσεις τους. Το παρελθόν εισβάλλει στο παρόν που μοιάζει αταίριαστο με όσα περίμενε ή φανταζόταν να δει. Ο εξόριστος μαχητής που γυρίζει είναι και πάλι ξένος, είναι και πάλι πρόσφυγας…

5. Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ – I, Daniel Blake

Κοινωνική 2016 | Έγχρ. | Διάρκεια: 100′

Aγγλική ταινία, σκηνοθεσία Κεν Λόουτς με τους: Ντέιβ Τζονς, Χάιλι Σκουάιρς, Σάρον Πέρσι

Έπειτα από ένα σοβαρό καρδιακό επεισόδιο ο 59χρονος ξυλουργός Ντάνιελ Μπλέικ δεν μπορεί να δουλέψει και περιμένει το κρατικό επίδομα για να ζήσει. Η γραφειοκρατία όμως του δημιουργεί διαρκώς προσκόμματα και τον οδηγεί σε αδιέξοδο. Μεγάλος μαέστρος ο Κεν Λόουτς, σε μια ταινία με εξαιρετικά δομημένο σενάριο. Αποκαλύπτει με λανθάνουσα ένταση, διόλου πληκτικά, την καθημερινότητα του Ευρωπαίου πολίτη ο οποίος συνθλίβεται από την απροκάλυπτη απανθρωπιά του καπιταλισμού. Το έπος και η τραγωδία ενός καθημερινού ανθρώπου, που με αξιοπρέπεια δίνει τον άνισο αγώνα εναντίον της άτεγκτης γραφειοκρατίας ενός «εκσυγχρονισμένου» Δημοσίου που εφαρμόζει την αξιολόγηση, υπενοικιάζει τις λειτουργίες του σε ιδιωτικές εταιρίες κλπ κλπ

6. Ο Ψύλλος

Κοινωνική 1991 | Έγχρ. | Διάρκεια: 108′      Ελληνική ταινία του Δημήτρη Σπύρου, με τους Παντελή Τριβιζά, Βασίλη Κολοβό, Δήμητρα Χατούπη.

Ένας δωδεκάχρονος μαθητής ο Ηλίας Συλαΐδης που ζει σε κάποιο ορεινό χωριό της Ολυμπίας συντάσσει και διανέμει μια χειρόγραφη εφημερίδα με τίτλο «Ο Ψύλλος». Η τακτική ταχυδρόμηση της εφημερίδας του σε διάφορα μέρη και τα γράμματα που λαμβάνει ως απάντηση, είναι ο μόνος τρόπος να ταξιδεύει, να ξεφεύγει νοερά από τα στενά όρια του χωριού. Για τους γονείς του, ανθρώπους του μεροκάματου, είναι μια ασχολία χωρίς πρακτικό αντίκρισμα, ενώ για τους συγχωριανούς του, μια γραφικότητα προς χλευασμό. Μέχρι που καταφθάνει από την Αθήνα μια δημοσιογράφος, για να πάρει συνέντευξη από το νεαρό «εκδότη». Το απροσδόκητο ενδιαφέρον της πρωτεύουσας θα μεταστρέψει την πεποίθηση όλων για την αξία της φυλλάδας, όμως ο μαθητής θα παραμείνει πιστός στους στόχους και τις επιθυμίες του. Ο μικρός Ηλίας είναι πια ταυτισμένος με την εφημερίδα του. Κανείς πια δεν τον φωνάζει με τ’ όνομά του, αλλά τον αποκαλούν «Ψύλλο». Η ταινία, που εμπνέεται από πραγματική ιστορία, έχει μια αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Ο Ψύλλος «είναι ένα όνειρο, τα ταξίδια που θέλω να κάνω, το σπάσιμο των συνόρων του μικρού χωριού μου, είναι τα φτερά που με βοηθούν να πετάξω μακριά» γράφει σε κάποιο φύλλο της εφημερίδας του. Ο Ψύλλος «είναι επίσης μια απόπειρα για ονειροπόληση, αισιοδοξία κι ελπίδα -το τσίμπημα στην κοιμισμένη ευαισθησία μας. Είναι πάνω απ’ όλα η ομορφιά των αθώων παιδικών ματιών»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.